Procesbegeleiding – 1 jaar later

Vorig jaar september rondde ik mijn opleiding tot procesbegeleider af. Ik was benieuwd hoe ik deze nieuwe vaardigheid in mijn werk zou integreren. En nu, één jaar later, maak ik de balans op. Hoe is het me op dat vlak vergaan? Kan ik echt waarde toevoegen? Wordt het door de praktijk bevestigd? En vooral, hoe kan ik me verder ontwikkelen.

Spannend was het wel

Gaan mensen mij ook als procesbegeleider weten te vinden? Is het echt zo leuk als ik in eerste instantie dacht? De opdrachten die op mijn pad komen zijn het mooiste bewijs: mijn werk als procesbegeleider wordt gewaardeerd.

Mijn opdrachtgevers zien in korte tijd resultaat en zelf kan ik – ook op momenten dat ik niet als procesbegeleider aan het werk ben – mijn nieuwe toolbox inzetten in situaties die dreigen vast te lopen.

Goed voorbereid, en toch…

De opdrachten zijn heel divers en hebben elk hun eigen dynamiek. En juist dat maakt het zo interessant. In de gesprekken vooraf met de opdrachtgever bereid ik me zo goed mogelijk voor: wat is het doel van de sessie, zijn er heikele punten, welke “(vak)taal” is gangbaar… Toch kan het nog heel verrassend uitpakken. Bijvoorbeeld wanneer een sessie begint met opmerkingen als: “Waarom zijn we hier? Er wordt toch niet naar ons geluisterd!” of “Dit hebben we al eerder gedaan en het heeft niets opgeleverd.” Wat dat met mij doet? In alle eerlijkheid brengt het me wel eens van mijn stuk.

Ik heb namelijk een programma gemaakt, gebaseerd op de vraag van de opdrachtgever. Kan ik mijn opdracht wel tot een goed einde brengen? Op die momenten heb ik ervaren dat het allerbelangrijkste is dat ik luister naar wat er speelt. Zonder mijn opdracht uit het oog te verliezen. Dat is een interessant spanningsveld en vraagt in elke situatie een andere aanpak.

Nieuwe uitdagingen

Maar oefening baart kunst. En één jaar en diverse opdrachten verder, heb ik de benodigde vaardigheden steeds beter onder de knie. Ik kan mijn programma makkelijker loslaten en toch resultaat boeken, samen met de deelnemers.

Zo ontstaat ook weer ruimte voor nieuwe dingen. In het verlengde van mijn werk als procesbegeleider werd ik kortgeleden gevraagd om “dagvoorzitter” te zijn voor een evenement rond Wereld Alzheimer Dag in Hoorn. Een spannende nieuwe rol die ik een jaar geleden niet voor mogelijk had gehouden. Het was bijzonder leuk en de reacties waren positief!

Oproep

Ik kijk tevreden terug op dit eerste jaar als procesbegeleider. Toch heb ik soms vragen waarover ik graag van gedachten zou wisselen met anderen. Daarom doe ik hier een oproep.

Ben jij procesbegeleider en heb je suggesties voor verdere verdieping en ontwikkeling, trainingen, opleidingen? Dan kom ik graag in contact met jou. Laat het me weten in een reactie of mail me anke@eenkoren.nl.

 

PS:  Ben je nieuwsgierig naar mijn eerste stappen als procesbegeleider? Lees dan mijn eerdere blogs hierover De gereedschapskist van de procesbegeleider en Ik zeg “Ja!”


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *